نکاتی در مورد افعال

کاربرد افعال

فعل مرکز دستوری جمله محسوب می شود. گاهی اوقات این بخش مرکزی تنها نقش ایجاد ارتباط را بازی می کند و گاهی اوقات به جهت معنایی مهمترین بخش گزاره است که انجام فعلی را نشان می دهد. اهمیت فعل به شکلی است که دیگر بخش های جمله (فاعل، مفعول، مکمل) در ارتباط با آن تعریف می شوند.

در جمله های خبری فعل بعد از نهاد جمله و قبل از مفعول و مکمل قرار می گیرد. در اکثر جمله های پرسشی و در ابتدای برخی از جمله واره هایی که با قیدی منفی آغاز می شوند، فعل قبل از نهاد قرار می گیرد. (برای اطلاع بیشتر به بخش جایگاه اسم ها در جمله رجوع کنید.)

شکل گرامری فعل اغلب در ارتباط با زمان فعل مورد بحث قرار می گیرد. توصیف شکل فعل در ارتباط با تفسیر زمان در جمله دستخوش تغییر می شود. زمان فعل رویکرد گوینده یا نویسنده جمله را نسبت به انجام عمل و نحوه برخورد با آن در ارتباط با زمان نشان می دهد. زمان ها را به سه گروه اصلی گذشته، حال و آینده تقسیم می کنند. هر یک از این سه زمان اصلی دارای چهار زیربخش هستند: ساده (simple)، استمراری (continuous, progressive)، کامل (perfect) و کامل استمراری (perfect continuous). هر یک از این اشکال، زمان را در ارتباط با نقطه ای خاص در گذشته، حال یا آینده تبیین می کنند. پسوندها و افعال کمکی در شکل گیری زمان های متفاوت ایفای نقش می کنند.