خرید بک لینک

درباره سایت

گرامر کانون زبان ایران

در این سایت نکات مربوط به گرامر انگلیسی بطور کامل قرار داده می شود تا داوطلبان آزمون های بین المللی و زبان آموزان بتوانند نسبت به این مقوله آگاهی بیشتری کسب نمایند.

امکانات وب

حالت امری

در این حالت، فرم ساده فعل برای بیان درخواست، دستوردادن یا صدور دستورالعمل مورد استفاده قرار می گیرد.
     1. دوم شخص مفرد و جمع
Open the door.
Don't open the door. (منفی)
     2. اول شخص و دوم شخص با هم

Let's open the door.

Let's not open the door. (منفی)

غیر از don't و let's تنها کلماتی که می توانند قبل از فعل منفی قرار گیرند، عبارتند از:
     1. یک قید تکرار
Always open that door slowly.
Don't ever open that door.
     2. یک اسم در نقش منادا
Robert, open the door.

چنانچه درخواست در جمله ای کوتاه مطرح شود، اسم می تواند در انتهای جمله نیز بکار رود: Open the door, Robert.

     3. یک ضمیر، علی الخصوص you
To get there, you turn right at the bridge.
Don't you listen to him.
Everyone, listen to me.
در بسیاری موارد جمله ای با you به همراه یک فعل کمکی (که معمولاً modal است) معادل جمله در حالت امری است
You must turn right at the bridge.
You shouldn't listen to him.
You will deliver this package at once.
do به منظور تمنا و التماس
Do be careful.
Do drive slowly.
برخی از عبارت ها به منظور افزودن به میزان مؤدبانه بودن جمله مورد استفاده قرار می گیرند.
     1. کلماتی که قبل از فعل قرار می گیرند
Please open the door.
Will you (please) open the door?

Would you (please) open the door?

     2. عبارت های مؤدبانه ای که در انتهای جمله بکار می روند.

Open the door, please.

Open the door, will you (please).

Open the door, would you (please).

     3. عبارت های مؤدبانه ای که بین ابتدا و انتهای جمله پخش می شوند

Please open the door, will/would you.

Will/would you open the door, please.

به همراه عبارت های دیگر مؤدبانه فرم های فعلی مورد استفاده قرار می گیرند:
Would/Do you mind opening the door (please)?
Would you be so kind as/good enough to open the door?

حالت شرطی (Subjunctive mood)

از بسیاری از افعال خبری برای حالت شرطی استفاده می شود، ولی زمانی که بیان می کنند یکسان نیست. اشکالی که در حالت شرطی مورد استفاده قرار می گیرند، عبارتند از:
 
زمان ها وجه معلوم وجه مجهول
حال (زمان خنثی) offer be offered
گذشته (زمان حال) offered were offered
گذشته کامل (زمان گذشته) had offered had been offered
 

 این زمان ها تنها یک فرم دارند که برای تمامی اشخاص (I, you, he) یکسان می ماند. فعل be در حالت شرطی زمان حال بی تغییر می ماند (We insisted that he be punished). فرم were نیز برای حالت شرطی گذشته یکسان می ماند (If he were here, he would help us). 

 
حالت شرطی می تواند بیانگر یکی از موارد زیر باشد:
     1. یک جمله شرطی غیرواقعی به همراه if، unless و امثال آنها
If I were you, I would go to bed early. (زمان حال)
If I had been you, I would have gone to bed early. (زمان گذشته)
 
     2. بیان آرزو تنها پس از فعل wish
I wish that I were you. (زمان حال)
I wish that I had been you yesterday. (زمان گذشته)
 
     3. درجه ای از حدس و گمان پس از افعالی چون act, behave, talk, look و ممکن است پس از آنها if یا as though نیز بکار گرفته شود.
He acts as if he were a king. (زمان حال)
He acts as if he had been a king once. (زمان گذشته)
 
     4. بیان درجه ای از اضطرار و پس از افعال مورد نیاز برای بیان تقاضا، اصرار، توصیه کردن و صفت هایی مانند important, necessary, imperative. تنها فرم ساده فعل در این موارد استفاده می شود و زمان فعل اصلی در آن هیچ تغییری ایجاد نمی کند.
He insisted that his wife be on time.
It is necessary that he be on time.
در بخش مربوط به  جمله واره های قیدی و اسمی بطور مبسوط تری به بررسی حالت شرطی پرداخته خواهد شد.

برچسب: امری, شرطی, , نویسنده: کیوان تاريخ: يکشنبه 24 خرداد 1394 ساعت: 9:52

صفحه بندی